|
O gotowaniu, o przyjaciół przyjmowaniu, o radości życia
sobota, 30 stycznia 2010
Ale nie bójcie się - do wiosny z jedzeniem czekać nie musicie! To super proste danie. Nadaje się dla tych co i wodę potrafią przypalić. A wiecie po czym najlepiej poznać dania proste, zawsze się udające i smaczne? Po ilości składników - jeśli czytam w jakimś przepisie, że potrzeba 137 przypraw, 94 ziół koniecznie, 7 rodzajów sera i tym podobne to wiem, że nic z tego nie będzie. A tutaj? Sami zobaczcie: składniki:
* - Łosoś świeży lub mrożony w postaci filetów bez skóry. Tutaj u mnie sprzedają niezłego łososia mrożonego zgrabnie pakowanego w porcyjki niewielkie. Tylko pamiętajcie - żadnych już przyprawianach lub w panierce! A teraz do roboty.
Nastawiamy wodę na makaron (bo to wersja jest z makaronem), najlepiej wstążki albo jakieś inne świderki lub kolanka bo ze spagetti będzie się trudniej jadło - ten rodzaj sosu, który tu gotujemy nie pasuje do spagetti. Łososia rozmrażamy oczywiście jeśli zdecydowaliśmy się na wersję mrożoną, myjemy i osuszamy. Jeśli był surowy - tylko mycie i osuszanie. Cebulę kroimy w kostkę, szczypiorek siekamy drobno. Na patelni rozgrzewamy oliwę i dodajemy cebulkę. Smażymy delikatnie do zeszklenia (ma pozostać biała!), teraz dodajemy łososia pokrojonego w kostkę mniej więcej 1,5 cm x 1,5 cm. Solimy i pieprzymy obficie. Łososia smażymy delikatnie odwracając kostki drewnianą (najlepiej) łyżką. Cała zabawa trwa dosłownie 3-4 minuty. Teraz dodajemy śmietanę, posypujemy szczypiorkiem lub zieloną cebulką i gotowe! Dodajemy do ugotowanego makaronu i mniam mniam. To lekkie i bardzo smaczne danie. P.S. Czasem wprowadzam jeszcze jeden dodatek - marchewkę. Obraną marchewkę kroję w cieniutkie wstążki obieraczką do warzyw i wrzucam na patelnię razem z cebulą - jeszcze przed łososiem. I to wszystko - zdrowe i ładnie wygląda. Smacznego.
wtorek, 01 września 2009
Bez zdjęć tym razem ale pysznie. Przystawka gruszkowo serowa "przywieziona" z Italii. Składniki: - powiedzmy pół gruszki na głowę (ale się nie upieram - ja mogłabym zjeść i cztery w tej konfiguracji), - ser gorgonzola albo jaki inny podobny bardzo czyli "śmierdziuch" rozpływający się na talerzu wolniutko, - miód lejący się, ze dwie łyżeczki na porcję, - orzechy włoskie no jak kto lubi - łyżka stołowa na osobę powinna być w sam raz, - pieprz biały, najlepiej świeżo zmielony (ale nie bądźmy zasadniczy - może być dowolny i z torebki już zmielony też, choć oczywiście aromatu tego dopiero co zmielonego podrobić się nie da) - jak to się mówi: do smaku. I to by było na tyle. Ach nie! Jeszcze przepis. Na talerzu układamy pokrojoną w plastry nieobraną gruszkę (ale bez gniazd nasiennych!). Jak gruszka bardzo miękka plastry mogą być grubsze (ok. 1 cm), jak twarda cieńsze (0,5 cm). Na każdym kawałku gruszki kładziemy okruch sera (ile się komu w duszy gra), dekorujemy orzechami i polewamy wszystko miodem. Na końcu pieprzymy umiarkowanie i podajemy z białym pieczywem i dobrze schłodzonym białym winem. Albo kieliszeczkiem grappy, jak kto ma. Ja akurat mam bo sobie przywiozłam, ech. Smacznego.
piątek, 20 marca 2009
Wiem - brzmi banalnie i mało... elegancko. A jednak namawiam Was na spróbowanie jej w mojej wersji. Składniki: oczywiście ziemniaki - najlepiej odmiany gotujęce się na miękko (pamiętam, że w sklepach polskich jedyna informacja o ziemniakach na metce to była taka, że... jadalne, może zatem warto kupować "u chłopa"?). Ile? Powiedzmy na cztery porcje zupy niech będzie 4-6 (w zależności od tego, jak duże), cebula - 2 główki średniej wielkości, czosnek - 2-3 ząbki, boczek wędzony - ok. 200 g (raczej chudy), masło i oliwa - po łyżce stołowej marchew - 2-3 sztuki, seler - normalnie, jak do każdej zupy, pietruszka - jedna nieduża, kalarepka - jedna. Jak ktoś wybitnie nie lubi - może zrezygnować, choć szkoda bo dodaje ona całości świeżego smaku. przyprawy - sól, pieprz, ziele angielskie (2-3) , liść laurowy (1-2), gałka muszkatołowa, ewentualnie odrobinę majeranku, śmietana - gęsta, kwaśna (najlepiej creme fraiche, który tutaj można kupić na każdym kroku - jak w polsce nie wiem ale znalazłam przepis na samodzielne wykonanie tutaj. Ale przyznam się Wam bez bicia, że nigdy by mi się nie chciało w to bawić. Dlatego jak kto woli - polska dobra kwaśna śmietany też wystarczy!) I teraz do roboty. Cebuję, czosnek i boczek (połowę) pokroić, wrzucić do garczka, w którym będzie się gotowała zupa, wlać łyżkę oliwy, posolić (cebula i czosnek się nie przypalą) i smażyć chwilę - aż cebula będzie szklista. Jeśli boczek miał skórkę lub kości dodajemy teraz do garczka i zalewamy wszystko wodą. Dodajemy marchewkę i seler oraz przyprawy. Wody nie powinno być zbyt dużo - powinna ledwie przykrywać nasze składniki. Gotujemy ok. 10 minut na małym "ogniu". Teraz dodajemy obrane i pokrojone (nie musi być to żadna misterna kostka bo wszystko będzie miksowane) ziemniaki oraz kalarepkę. Gotujemy do miękkości ziemniaków czyli ok 10 minut. Można dolać wody ale nie za dużo. Zupa powinna być gęsta a wodę zawsze można uzupełnić. W czasie kiedy zupka się gotuje pozostały boczek pokrojony w zgrabną kostkę smażymy z łyżką masła na niewielkim "ogniu". Boczek smażony na maśle jest bardzo chrupiący. Kiedy ziemniaki są miękkie wyjmujemy z zupy seler, pietruszkę i połowę marchewki a także kości i skórę, jeśli je dodawaliśmy. Także ziele angielskie i liść laurowy. Taki patent dla tych, którym się nie chce łowić w zupie przypraw - można je włożyć do takich małych sitkowych zaparzaczek do herbaty (są do kupienia w każdym supermarkecie za grosze). Gotując zupę napełniamy zaparzaczkę przyprawami i fru do gara. Potem wyjmujemy wszystko bezproblemowo. Teraz miksujemy naszę zupę dokładnie - powinna mieć konsystencję gęstej śmietany (jaśli za gęsta - dolewamy wody, jeśli wręcz przeciwnie to mieliśmy pecha. Można ją uratować gotujęc w osolonej wodzie kilka dodatkowach ziemniaków, które należy dodać do zupy). Podajemy w miseczkach posypaną chrupiącym boczkie usmażonym na maśle z kleksem gęstej śmietany i listkiem pietruszki. Smacznego!
poniedziałek, 15 grudnia 2008
Wiem, wiem, że wielu czytających zaraz pomyśli - nie to już wyższa szkoła jazdy i na dodatek zupełnie nie nadaje się do koncepcji obiadu w 25 minut! I powiem Wam, że się mylicie. Jagnięcina zagościła w mojej kuchni jakieś dwa lata temu czyli od czasu kiedy zamieszkałam w kraju, w którym jest dostępna niemalże na każdym kroku. Chodziłam koło niej z pewną dozą nieśmiałości i długo nie miałam odwagi. Aż. Stało się kupiłam, zrobiłam i wszyscy się zachwycili. Dlatego podaję tutaj mój przepis ze sto razy wypróbowany i tak łatwy, że każdy może się z nim zmierzyć. Mam tylko jeden maleńki problem - nazewnictwo. Ten kawałek, który tu obrabiała będę nazywa się a Niemczech Lamm Carre. I na mój gust są to kotlety wraz z żebrami. Nie wiem jak się ta część mięsa nazywa prawidłowo po polsku ale jest tak charakterystyczna, że jak ją raz zobaczycie to rozpoznacie na sto procent. Ale do rzeczy. składniki:
No to do pracy. Mięso myjemy i obcinamy ewentualnie kawałki tłuszczu i błon. Dokładnie wycieramy papierowam ręcznikiem. Smarujemy cały kawałek oliwą ( ja używam do tego sylikonowego pędzelka do pieczenia) i pieprzymy obficie. I teraz tak - jaśli mamy czas i ochotę (smak będzie pełniejszy) to dodajemy przekrojoną na pół ale nie obraną główkę czosnku (dobrze umytą), galązkę rozmarynu (albo suszu odrobinę) przykrywamy wszystko folią aluminiową i odstawiam do lodąwki (może być na całą noc). Ale jeśli nie robiliśmy planów na jagnięcinę z takim wyprzedzeniem a poprostu przyszedł nam do głowy pomysł w sklepie i chcemy zjeść tego samego dnia to też nie problem. Może poleżeć w lodówce 30 minut, godzinę albo wcale. I teraz bez względu na to nasze mięso leżakowało czy nie postępujemy następująco: Włączamy piekarnik i ustawiamy na temperaturę 80-1000C. Rozgrzewamy na patelni odrobinę oliwy (1-2 łyżki) i wkładamy do niej nasze mięso ale bez dodatków. To znaczy czosnek i zioła usuwamy na bok bo nam się mogą przypalić. I obsmażamy mięso z każdej strony chwilkę - tak żeby się przyrzłociło wyraźnie. To jest około minuty na każdą stronę.
Tutaj na zdjęciu widać resztki suszonego rozmarynu i zielonej pietruszki z marynowania. Bo, jak się ktoś wprawi to nie ma problemu - można sobie na tym etapie pozwolić nawet na czosnek. Mnie się już nie przypala ale na pierwszy raz nie polecam. Teraz tak obsmażone mięso układamy w żaroodpornym naczyniu, dodajemy czosnek, cebulę, zioła i obrane i pokrojone marchewki. Do patelni, w której smażyło się mięso wlewamy szklankę wody aby "zabrać" smak i kiedy się zagotuje wlewamy ją do jagnięciny w formie do pieczenia. Całość wygląda tak:
Piekarnik powinien być już ciepły (pamiętajcie 80-1000C). Wkładamy do niego mięso i zostawiamy tam na jakieś 20-30 minut. Ja sprawdzam specjalnym termometrem do mięsa czy to już ten moment. Wbija się to cudeńko do mięsa i nawet nie trzeba wiedzieć jaką temperaturę powinna osięgnąć jagnięcina bo producenci maluję najczęściej symbole różnych mięs i już wiadomo. Po tym czasie wyjmujemy nasze mięso i kroimy w plastry. Powinno być różowiutkie, jak tutaj:
I dopiero teraz solimy mięso! Już po pokrojeniu. Pamiętajcie, że z takim delikatnym mięsem jest jak z jajkiem - czym dłużej się piecze tym będzie twardsze i w konsekwencji niejadalne!!! Nie bójcie się tych niskich temperatur i krótkiego czasu. Wystarczają w zupełności! Ja podaję moją jagnięcinę najczęściej z puree ziemniaczano-pasternakowym albo ziemniaczano-selerowym. W proporcjach pół na pół gotuję ziemniaki z pasternakiem albo selerem, potem ubijam dokładnie z łyżką masła, ewentualnie śmietanki albo mleka i dużą ilością gałki muszkatołowej. Jako dodatek świetnie pasuje brukselka z gruszkami z przepisu poniżej. No to odwagi! p.s. Sos - zapomniałam o sosie! To co zostało po pieczeniu mięsa odcedzamy dokładnie, wlewamy na patelnię i ewentualnie podlewamy odrobiną czerwonego wina. Gotujemy na dość dużym ogniu aby odparować nadmiar wody i tym sposobem zagęścić nasz sos. Ja nigdy, przenigdy nie doprawiam mąką bo uważam, że to profanacja. Kiedy sos nam się zredukuje mniej więcej o połowę można dodać 2-3 łyżeczki masła (zimnego z lodówki) co nada mu lekko aksamitną konsystencję. No i na nasze puree!
piątek, 12 grudnia 2008
Już na dzień dobry widać, że to dobrana para - czyż nie?
Ale to dopiero wstęp. Poniżej przepis na mój ulubiony ostatnio dodatek do mięs wszelkich, do ryby albo też całkiem solo do podjadania sobie w jesienn-zimowe wieczory. Właśnie brukselka z gruszkami. Składniki:
No i to wszystko. Teraz do pracy. Myjemy i obieramy z zewnętrznych, uszkodzonych liści brukselkę i wrzucamy ją do gotujęcej się, osolonej wody. Dodajemy łyżeczkę cukru i gotujemy do miękkości (trzeba sprawdzać bo z czasem to różnie bywa ale zwykle między 12-16 min). Nie wolno kapusty rozgotować! Powinna być jędrna i nie rozpadać się. Kiedy kapusta się gutuje my zajmujemy się gruszkami. Myjemy je i przekrawamy na ćwiartki, wydrążamy gniazda nasienne, odcinamy ogonki i kroimy na kawałki mnie więcej 2-3 centymetrowe. Ze skórką! Na patelni rozpuszczamy powoli (żeby się nie przypaliło) łyżkę masła i wrzucamy gruszki. Obficie pieprzymy i posypujemy gałką muszkatołową.
Kiedy gruszki się ładnie przyrumienią i zrobią się lekko szkliste jesteśmy gotowi. Brukselkę odcedzamy dokładnie i dodajemy do gruszek. Mieszamy delikatnie i ewentualnie doprawiamy pieprzem, gałką lub solą. Smacznego.
czwartek, 25 września 2008
No tu ostrzegam wszystkich miłośników marcepanu, cynamonu i pieczonych jabłek! To jest danie od, którego można się zdecydowanie uzależnić! Nawet ja, nie zaliczająca się do miłośników deserów muszę sobie nakładać ograniczenia w częstotliwości serwowania tego specjału! A teraz na niego pora nadchodzi najlepsza - długie chłodne wieczory! Ale do rzeczy. składniki:
Z jabłek odcinamy "pokrywki" od strony ogonka, łyżeczką wydrążymamy gniazda nasienne. Do otworu dodajemy cukier, cynamon i ewentualnie alkohol (po żyzeczce albo, jak kto lubi). Teraz zaklejamy otworki masą marcepanową ( ma bardzo plastyczną konsystencję, jak plastelina) i przed włożeniem do piekarnika przykrywamy odciętymi czypeczkami. Do piekarnika wkładamy jabłka w żaroodpornym naczyniu, do którego wlewamy na dno odrobinę wody (naprawdę niewiele ale tak, żeby jabłka w nij stały).
Temperatura piekarnika ok 180 0C na jakieś 20 minut. Jabłka mogą zbrązowieć ale nie powinny się przypalić. Po upieczeniu powinny być mięciutkie (można sprawdzić wbijając przez skórkę wykałaczkę drewnianą - jeśli wchodzi, jak w masło - gotowe!)
Podane z lodami waniliowymi powalają na kolana! p.s. Można do nich podać kieliszek likieru a w rogu pokoju zapalić kominek zapachowy z olejkiem pomaraćczowym z dodatkiem cynamonu:)))
wtorek, 23 września 2008
Bardzo lubię to niezbyt wyszukane warzywo. Najbardziej oczywiście świeżutkie i chrupiące na surowo, czasem w zupie jarzynowej. Ostatnio natomiast bardzo chętnie jako dodatek do dania głównego. Kiedy zaczyna się robić siąpiąco-jesiennie człowiek chętniej jada rozgrzewacze a kalarepka w formie, o której zaraz napiszę takim właśnie rozgrzewaczem zdecydowanie jest! składniki:
Podgrzewamy w rondlu masło z oliwą, kiedy dobrze ciepłe dodajemy pokrojone w kostkę (ok.1 cm) kalarepkę. Solimy, pieprzymy, posypujemy obficie gałką muszkatołową. Dusimy chwilę bez przykrycia mieszając od czasu do czasu. Po ok. 5 minutach zmiejszamy grzanie, rondel przykrywamy i dusimy jeszcze chwilkę. Jak długo? Każdy powinien sam zdecydować - jednym bardziej posmakuje zupełnie mięciutka inni będą woleli poczuć coś na zębie. Nie ma rady trzeba próbować, ale co by nie mówić dłużej niż 10 min nie powinno to trwać. No i smacznego!
poniedziałek, 22 września 2008
Tak się składa, że dziecko moje osobiste z typowego niejadka wyrosło na prawdziwego smakosza. Na dodatek smakosza co się od gotowania nie miga a wręcz przeciwnie czyli gotuje dużo i dobrze. Hobbysta. Poniżej będzie przepis na moją ulubioną pizzę, na którą przepis właśnie od Młodego pochodzi. A zatem do dzieła! Składniki:
Wszystko. Samo przygotowanie na pewno nie trwa 25 minut ale z pobytem w piecu trochę więcej. No alwe, jak pizza już w piecu siedzi to zawsze można sobie w tym czasie manicure zrobić:). Startujemy. Do sporej miski wsypujemy mąkę, robimy w środku krater, do którego wlewamy 1/2 szklanki dobrze ciepłej wody i wsypujemy pokruszone drożdże. Teraz przerwa na kawę mniej więcej 10-cio minutowa.
Po ok. 10 minutach dodajemy do naszego ciasta 2 łyżki oliwy i solimy. Wszystko dokładnie mieszamy (najlepiej drewnianą łyżką) a potem zaczynamy ciasto wyrabiać ręką, jak mówi autor przepisu - do skrajnego wyczerpania nadgarstków! Nie wiem, jak czyje nadgarstki ale moje wytrzymują ok. 5 minut. Po tym czasie ciasto ma postać gładkiej, błyszczącej kulki:
Teraz odstawiam ciasto przykrywając je ściereczką. Preparujemy pozostałe składniki, czyli ewentualnie ucieramy ser, myjemy rukolę, kroimy zioła jeśli świeże, siekamy czosnek:
Dodajemy zioła, czosnek, sól i pieprz do naszego przecieru pomidorowego (tylko błagam nie keczup! Osobiście używam przecieranych pomidorów bez żadnych dodatków). Możemy zacząć podgrzewać piekarnik - 180-200 oC. Teraz smarujemy blaszkę niewielką ilością oliwy i rozwałkujemy na niej nasze ciasto. Można je też rozpłaszczać ręką, jak tam kto chce.
Następnie smarujemy ciasto naszym sosem pomidorowam z przyprawami:
Teraz posypujemy startym żółtym serem (nie parmezanem!), obkładamy naszę wędlinę:
I wsadzamy do ciepłego pieca na ok. 30 minut. Radzę jednak od czasu do czasu do pieca zajrzeć bo każdy inny i musimy mieć oko na całość:
Wprawdzie obiecywałam czas na manicure, ale musimy jeszcze przygotować rukolę i parmezan, czyli myjemy (sałatę) i trzemy (ser). Ale parmezan lepiej zetrzeć na końcówce do krojenia ogórków. Wtedy otrzymujemy cieniutkie, charakterystycznie podwinięte płatki parmezanu.
Kiedy nasza pizza gotowa wyjmujemy z pieca, kroimy, układamy na talerzach, układamy na niej rukolę, skrapiamy odrobiną oliwy i posypujemy płatkami parmezanu.
Pycha. I powiem, że to jedyna z moich ulubionych pizz! Smacznego!
środa, 17 września 2008
Zapytano mnie czy ja jeszcze gotuję skoro tutaj nie bywam? No jasne, że gotuję - może nawet więcej niż kiedy kiedyś. Ale, żeby nie być gołosłowną poniżej coś smakowitego co fantastycznie nadaje się na przystawkę letnią, jak i zimową rozgrzewającą. Poza tym to ostatnio ulubione danie mojego Młodego więc wszystkiefo fajnego, czyli do rzeczy. składniki: - 4-5 sporych papryk (tylko nie zielonych!) - 1 mała papryczka chili, - 2 średnie cebule, - ząbek czosnku, - 3-4 średnie marchewki, - przecier pomidorowy (ja daję taki z puszki niewielkiej zimą, i w sezonie ze 3 pokrojone w kostkę świeże pomidory), - kilka łyżek kwaśnej (gęstej) śmietany, - 2 łyżki oliwy z oliwek albo oleju słonecznikowego, - sól, ewentualnie pieprz. Wykonanie proste, jak konstrukcja cepa:
Teraz wszystko miksujemy na jednolity krem. Pamiętajcie, że doprawianie trzeba zostawić na czas po zmiksowaniu - wtedy smaki się intensyfikują! W razie potrzeby dolewamy wody, mieszamy i jeszcze raz dosmaczamy. Podajemy z kleksem gęstej kwaśnej śmietany i gałązką czego zielonego (pietruszka, kolendra, bazylia, szczypiorek - co kto lubi). Nam smakuje z grzankami z masłem czosnkowym wyśmienicie! Latem można serwować naszą zupę letnią, zimą zaś oczywiście serwujemy gorącą. Smacznego.
piątek, 18 maja 2007
Dziwnie brzmi? No może dziwnie, ale za to jak smakuje! Danie to proste, jak przysłowiowa konstrukcja cepa. Bazą do naszej sałaty jest… sałata. Dowolna, ulubiona, dostępna. Ja najbardziej lubię roszponkę ale każda inna jednakowo dobra. No może z wyjątkiem najzwyklejszej, bo ona najczęściej błyskawicznie traci jędrność. Ale jakby ktoś chciał to – nie ma sprawy. Jest to danie, które u nas jada się na kolację lub latem na obiad. Lekkie łatwe i przyjemne. Ilości, które podaję to na 2 osoby, jeśli potraktujemy sałatę, jako danie główne. Jeśli natomiast ma to być przystawka to dla czterech osób się nada. Składniki: - Sałata (jeśli roszponka to 100 g). No powiedzmy spora garść na osobę. - Pomidory 3-4. - Ząbek, dwa czosnku. - Cebula (ja lubię szalotkę). To taka baza bazy. Do tego można wedle upodobań dodać dowolną zieleninę, jak ogórki, papryka surowa, rzodkiewki, koperek, Pietruchę zieloną. Można nawet ser typu feta. Zwyczajnie każdy komponuje sobie sałatę, jaką lubi łącząc wszystkie składniki. Ja posypuję wszystko chętnie ziarnem sezamu, „orzeszkami” sojowymi. Sałatę podamy z sosem vinegrette lub, jak ja kiedy lenistwo mnie napada z oliwą z oliwek i wybornym jakimś balsamico wprost z Modeny. Jeśli ocet naprawdę dobry – wystarczy. Palce lizać! No i składnik oczywisty – pierś z kaczki. Wystarczy mrożona, jaką pewnie w większości supersamów można dostać. Jeśli mrożona to oczywiście należy ją przed pieczeniem rozmrozić i dokładnie osuszyć. Inaczej będzie mocno pryskała podczas smażenia! Teraz do pracy. Wytartą do sucha pierś kładziemy na deseczce skórą do góry. Ostrym nożem nacinamy skórę (aż pokaże nam się mięso) w paski, kratkę – dowolnie. Jednak, czym dokładniej nacięta tym lepiej pozbędzie się podczas smażenia tłuszczu. I teraz dwie szkoły. Jedna dla odważnych, druga bardziej zapobiegawcza, ale za to zawsze się udająca. Sposób pierwszy – wymagający więcej uwagi. Pierś z kaczki układamy na rozgrzanej (ale bez przesady) patelni skórą do dołu. I tak smażymy po 8-9 minut dla każdej ze stron. Nie przykrywamy. Odwracamy tylko raz, czyli po 8-9 minutach. To smażenie wymaga starannego dobrania temperatury, żeby się pierś nie przypaliła. Powinna być mocno rumiana, ale nieprzypalona. Tyle czasu wystarcza, aby mieć piękną różowiutką w środku kaczkę. Szkoła druga łatwiejsza. Postępujemy identycznie, jak za pierwszym razem, ale pierś obsmażamy krócej. 2-3 minuty z każdej strony. Ważne, aby była rumiana – nie ważne, co w środku. W międzyczasie nagrzewamy piekarnik do 100º, wkładamy do niego naszą podsmażoną pierś na blaszce, w formie do zapiekanie – wszystko jedno. I spokojnie zostawiamy na 30 minut. Ot po kłopocie. Po wyjęciu jest soczysta i jędrna. Teraz na gotową sałatę wykładamy pokrojoną w cieniutkie plastry kaczkę i… smacznego!
piątek, 11 maja 2007
Nie, nigdy w Kanadzie nie byłam i tak naprawdę nie mam pojęcia czy w Kanadzie jada się kurczaki a już zupełnie nie wiem czy z pomarańczami. Dlaczego zatem dzisiejszy kurczak prosto z Kanady? Dawno temu, naprawdę dawno można było obejrzeć w telewizji polskiej pewien program kulinarny prowadzony przez miłą panią, jakąś dyplomatyczną żonę, która cały świat zjeździła i w swoim programie dzieliła się doświadczeniami kulinarnymi z różnych jego stron. Na tamte czasy było to wydarzenie, bo świat zwiedzał mało kto, a polecanie kurczaka w pomarańczach było o tyle niestosowne, o ile pomarańcze pojawiały się w sklepach wyłącznie w okolicach Bożego Narodzenia w wersji niejadalnych zielonych odpadów z wyspy, jak wulkan gorącej, czyli z Kuby. Pani, której niestety nazwiska nie pamiętam nazywała to danie właśnie „kurczakiem po kanadyjsku”.
Ja polecam zaś owego kurczaka bo przyrządza się go prosto i szybko a smakuje oryginalnie.
Potrzebujemy:
A zatem do pracy.
No i to już wszystko! Całość wkładamy pod przykryciem do nagrzanego piekarnika (180°C) i zapominamy na jakieś 30 minut. Po tym czasie zdejmujemy przykrywkę, piekarnik „podkręcamy” do 200°C i pozwalamy całości nabrać kolorów przez 5-10 minut. W tej fazie warto zaglądać do piekarnika bo możemy przesadzić z przyrumienianiem.
No i gotowe. Mamy trzy w jednym, - mięso, ziemniaki i pomarańcze! Nie potrzebujemy już żadnych dodatków. Acha całość można przygotować dzień wcześniej i przetrzymać w lodówce przez pieczeniem. Potem tylko do piekarnika i gotowe. Cała potrawa także świetnie się odgrzewa. No to smacznego!
p.s.
Tu w przepisie jest tymianek ale można zastąpić go przecież dowolnym ulubionym ziołem albo i mieszanką, byle nie gotową bo te zawierają prawie zawsze „dosmaczasz” w postaci glutamianu sodu (fuj). Ja lubię potraktować pomarańcze odrobiną cynamonu.
poniedziałek, 23 kwietnia 2007
Tak całkiem zwyczajnie wyzionęło ducha to miejsce zapomniane przez autorkę i współtowarzyszki. Serio tak myślałam, ale dzisiaj coś mnie podkusiło i zajrzałam do statystyk... Moi drodzy czytelnicy hurtem - tak być nie może, że nic się tu nie dzieje a Wy pomimo wiernie tu bywacie. Nie, nie - nie chcę apelować abyście porzucili to miejsce opustoszałe! Nie i nie! Obiecuję wziąć się w garść i "wrzucić tu" coś dobrego. Przestałam tu bowiem pisywać ale jeść jednakowoż nie przestałam, czego i Wam życzę.
niedziela, 04 lutego 2007
Po tak wyczerpującym tytule wypada już tylko przedstawić bohaterów:
(skoro po zachodzie słońca mój aparat, jak wiadomo od dawien dawna, nie umieeeeee... to zrobiłam psychodelę) Zwróćcie uwagę, że to mleczko jest magiczne, bo się wylewa na parapet, ale się nie wylewa ;).
Ok, dobra, już. Przedstawić bohateeeeerów... ... i podać szybki przepis na żarełko. Poza tym, co widać potrzebujemy martwy drób (1 cyc), patelnię i tłuszcz na tężę. Rozgrzewamy więc, powiedzmy, olej z pestek winogron, na patelni i wrzucamy łyżeczkę pasty curry oraz łyżeczkę mielonej trawy cytrynowej. Po chwili dorzucamy kuraka pokrojonego w kosteczkę i obsmażamy. Następnie dolewamy mleko kokosowe (przed użyciem wstrząsnąć) i mieszamy na wolnym ogniu, dodając jeszcze po pół łyżeczki obu past. Po 3 minutach wrzucamy sporą garść liści bazyli i przelewamy na ryż lub do miski (bo ja to jem BEZ RYżU, taki burżuj ze mnie). Na koniec posypać odrobiną posiekanej dymki lub pora, można też trochę startego sera wrzucić, a co! I wszystko. Ostrzegam, ostre!!! I kwaśnawe i słodkawe do tego :). Pychota! Zdjęcia gotowej potrawy oczywiście nie mam, bo już dawno buja się w brzusiu, ale w zamian mogę Wam pokazać Tajemniczego Pana Deserro, którego spożyję dziś kole północy z moją słodką. Słodkie dla słodkiej :).
czwartek, 09 listopada 2006
Ważne, ważne bardzo ważne jest dla smaku całej potrawy, jak smakuje bulion . Wiadomo, bo on ją dosmacza. Ja mam taki patent jeszcze. Robię sos osobno taki: 3 cebule i 2 ząbki czosnku w drobną kostkę skrojone szklę na łyżce oliwy, dodaję do tego odrobinę soli i łyżeczkę Ajvaru (wg gustu ostrego lub łagodnego). Zamiast Ajvaru może byc też papryczka chili bez nasion (ale wtedy będzie ostro!). Kiedy wszystko mięciutkie - miksuję dokładnie o dodaję 2-3 łyżki kwaśnej śmietany. Wszystko mieszam i...dodaję do risotto kiedy już całkiem gotowe. Tym sosem można zresztą cudnie domasczać wszelkiego rodzaju zupy i inne sosy mięsne zazwyczaj. Polecam i smacznego!
sobota, 04 listopada 2006
Jako, że sezon na dyniowe smakołyki nadal trwa mam dla Was przepis na to pyszne danie. Wprawdzie w 25 nie da się go prawie zrobić, ale też nie jest zupełnie pracochłonne za to zdrowe i smakuje wybornie. No i jeszcze jedno – tyle tych dyń dookoła, że żal byłoby nie skorzystać… A zatem kilka uwag wstępnych. Otóż, jak wiadomo do przyrządzenia risotta niezbędny jest specjalny ryż oraz rosół. Ryż do nabycia w supersklepach wprawdzie odrobinę droższy od „zwykłego” ale też i risotta nie jadamy codziennie. Co do rosołu to oczywista w wersji uproszczonej można wziąć z Kostkowy, dla bezmięsnych warzywny, dla mięsożerców wołowo drobiowy. Ja osobiście sama go gotuję – cóż, niechętnie jadam jakiekolwiek gotowizny. Żeby nie było bieganiny gotuję sobie prosty rosołek wieczorem dnia poprzedniego. Tym razem był to rosół na dwóch kurzych nóżkach, które po ugotowaniu i obraniu z kości dodałam do mojego risotto. Ale to tylko jeden z wariantów. A oto i sam przepis:
Składniki:
Zaczynamy od pokrojenia w drobną kostkę cebulki, którą szklimy na dużej patelni, jeszcze lepiej w rondlu. Naczynie powinno być na tyle duże, żeby pomieściło cały nasz ryż. Kiedy cebulka się zeszkli wsypujemy surowy ryż i ciągle mieszając czekamy aż takoż się zeszkli (ok. 5 min). Niestety całe gotowanie wymaga naszej obecności przy garach – ale opłaca się! Teraz porcjami dolewamy rosół (gorący!!!) i czekamy aż ryż go wypije. Cały proces dolewania powtarzamy do miękkości ryżu. To może potrwać 25 -35 min. Ważne, żeby rosół dolewać tylko do przykrycia ryżu – nie więcej. Kiedy ryż tuż, tuż dosalamy go (ostrożnie bo rosół był już przecież słony) i dopieprzamy do smaku. Powinien być dość ostry. Jeśli kto lubi może dodać papryczkę chilli drobno pokrojoną. Po ostatnim podlaniu nasze danie powinno mieć lekko papkowatą konsystencję, ale same ziarna ryżu nie mogą być rozgotowane!
W czasie kiedy gotujemy ryż musimy też zająć się dynią.
Dynię dokładnie myjemy i jeśli Hokkaido to nie obieramy ze skórki, jeśli inna nie ma wyboru – męczymy się nieco!
Umytą (i ewentualnie obraną) dynię przepoławiamy, usuwamy nasiona i kroimy w niewielką kostkę.
Następnie wrzucamy ją na oliwę i chwilkę (dla Hokkaido ok. 5 minut) smażymy mieszając. Powinna mieć konsystencję surowego jabłka – niezbyt miękką ale i nie chrupiącą. Ważne, żeby jej nie rozciapać bo się rozpadnie w naszym risotto. Kiedy dynia już gotowa solimy ją odrobinę, pieprzymy i posypujemy obficie zmieloną gałką muszkatołową a następnie dodajemy łyżkę miodu. Całość jeszcze raz mieszamy dokładnie do rozpuszczenia się miodu i odstawiamy.
Kiedy ryż gotowy dodajemy do niego dynię i ewentualnie ugotowane mięso z kurczaka, niezbyt drobno pokrojone. Całość dokładnie mieszamy, dodajemy łyżkę masła, posypujemy nacią pietruszki i… smacznego!
|
Hokkaido to ta po lewej
